Stoffige bevalling

Goed en wel vijf minuten gearriveerd in Sengerema na een moeizame en lange reis, neemt de magnestische werking van het ziekenhuis het over. Tijd om rustig te acclimatiseren na bijna 72 uur reizen conflicteert met de aantrekkingskracht van het ziekenhuis waar ik alweer maanden naar verlang. Vlinders ontpoppen zich masaal bij aankomst in mijn zo geliefde Sengerema. De Europeaan komt in me naar boven, en ‘haraka haraka’ (snel snel) naar het ziekenhuis. Gehuld in een jurkje en bijpassend schoeisel, wil ik Denise vol trots rondleiden in het ziekenhuis waarover we al zoveel gesproken hebben.

Incognito het ziekenhuis in, werkt echter averechts. Na de eerste passen in het ziekenhuis trilt mijn broekzak. Tropenarts Rian. Assistentie is gewenst op de verloskamers. Er is zojusit een baby’tje geboren met een onverwachts slechte start. Levenloos. Geen kleur op zijn mooie gezichtje. Volmaakt. Tien vingers en teentjes. Vol overgave werkt iedereen aan het leven wekken in dit jonge mensje. Tevergeefs. We moeten hem laten gaan, in ons midden.

De NICU

De NICU ziet er kleurrijk uit, vol met moeders in prachtige kitenges. De apparaten draaien overuren om alle kwetsbare baby’s van voldoende zuurstof te voorzien. De couveuses liggen vol met zeer jonge prematuren. Krachtige, prachtige kindjes met een dun, doorzichtige en roodgekleurde huid. De jongste is extreem prematuur geboren, bij 25 weken. Een gewicht vergelijkbaar met een half pakje suiker. Een pittige tante met donkere kijkers en al redelijk krachtig stemvolume. Ze geeft zich niet gewonnen en vecht, omdat haar leven daar vanaf hangt. En met succes, na een week ademt ze nog krachtig door.

Emergency

De straaltjes zweet lopen over mijn rug als ik de dozen aan het uitzoeken ben met NICU materiaal vanuit Nederland. De NICU is serieus tropisch warm, en het kwik loopt geregeld op tot boven de 30 graden. Tussen de verzamelde materialen zitten veel beademingsmaskers die ook zeer bruikbaar zijn op de kinder intensive care (PICU). Met mijn jassen volgepropt met maskers wandel ik enthousiast die kant op, als een jonge verpleegkundige al rennende hijgend mijn naam roept. “Emergency on the airstrip!”. De airstrip is een vroegere landingsbaan die zich op enkele meters afstand van het ziekenhuis bevindt. Mijn actiestand gaat aan, en ik ren met grote passen het ziekenhuisterrein af richting de airstrip. Aldaar vindt een prachtig tafereel plaats. Temidden van de airstrip staan een boel vrouwen in een cirkel en allemaal houden zij een prachtig gekleurde kitenge vast. Ik meng me in de cirkel, en in het midden ligt een vrouw met een baby. Ze is zojuist plotseling bevallen van een prachtig meisje. Aangezien de moeder aan het bloeden is en ik geen achtergrondinformatie over de zwangerschap heb, neem ik de kleine van haar over, en haast me terug naar de NICU. Een blakende, roze, gezonde nieuwe wereldburger besloot spontaan haar intrede te maken op de airstrip.

Documentaire

In 2016 maakte ik kennis met journaliste Denise Eigenbrood. Geraakt door mijn verhaal, ontstond al vlot het idee tot een interview. Na dit interview bleef het contact aanhouden en rees het plan ooit een documentaire te maken over Project NICU. Als een soort sprookje groeiden wij naar elkaar toe tot het punt waar we nu zijn. Op de voor mij meest magische plek ter wereld allebei doen wat we het liefste doen. Voor Denise is dit zich maximaal inzetten om een prachtige, integere documentaire maken. Voor mij is dat me begeven tussen baby’s, hier. Wat verlegen probeer ik te accepteren dat ik 24/7 word gevolgd door een camera en microfoon.

Na de eerste week besluiten we een interview op te nemen voor het ziekenhuis om de balans op te maken. Op het moment dat we aan het settelen zijn, komt een ambulance met gierende banden en loeiende sirene aangereden. Er komt een bezorgde man met een baby in zijn armen uit de ambulance. Het feit dat een ambulance wordt ingezet om zieke baby’s te transporteren, maakt mij trots en stelt gerust. Het mag toeval heten dat we ons precies op het juiste moment op de juiste plek begeven, en we de zorg voor de niet ademende baby kunnen overnemen. Rennend door het ziekenhuis met het grauwe kind in m’n armen, wordt het NICU team opgetrommeld. Bij aankomst op de afdeling staat onze nieuwste, zeer waardevolle aanwinst Edward al klaar. Kundig plaatst hij een infuus als ik start met beademen. Vervolgens neemt hij de zorg voor de zieke baby over, en straalt als we hem complimenteren voor zijn goede zorgen. Het baby’tje bleek al vier uur geleden te zijn geboren na een moeizame bevalling. Hij had zich nog niet laten horen na z’n geboorte. Het feit dat hij nog in leven binnen is gebracht, mag van kracht betuigen.

Wij maken ons op voor de volgende week, waarschijnlijk vol indrukken. Plannen worden omgezet in daden. We hebben een carpenter in Mwanza opdracht gegeven tot het maken van een officieel welkomstbord voor de entreedeur van de NICU. Daarnaast krijgt het ingezamelde geld voor Project NICU aankomende week een passende bestemming. Denise gaat verder met het interviewen en mogelijk komt er een oude bekende van de NICU langs. Wordt vervolgd!

Meer van Milou van Ingen

Alles bekijken →